40. Twee Uitersten in Chachoengsao

Door Dick Koger

Een Thaise vriend vertelt me dat hij een paar dagen geleden een prachtige en beroemde tempel bezocht heeft in Chachoengsao. Hij weet dat ik dan onmiddellijk zeg die wil ik ook zien’. Mijn vriend heeft een auto, dus gaan we de volgende morgen op stap. Zijn vrouw en zoon zijn ook van de partij. Na twee uur zijn we in Chachoengsao en feilloos weet mijn gids de desbetreffende tempel te vinden. De naam is Wat Sothorn Wararam Worawihan of kortweg Wat Sothon.

Dit is de belangrijkste tempel in de provincie Chachoensao. Hij ligt op de westelijke oever van de Bang Pakong rivier. In de tempel bevindt zich één van de meest vereerde Boeddhabeelden van Thailand, Luang Pho Sathorn geheten. Dit beeld, in meditatiehouding, is bijna twee meter hoog en is altijd beplakt met goudbladen. Tweemaal per jaar vinden hier grote processies plaats. Gelovigen uit heel Thailand komen dan hierheen om eer te bewijzen aan dit beeld. Thaise dansers zijn dan gekleed in traditionele kledij en geven verschillende malen per dag een voorstelling.
Het gebouw zelf is ronduit prachtig. Er is dan ook vijftien jaar aan gebouwd. Helemaal van marmer. De top is 85 meter hoog en ver sierd met vijf gouden parasols. In totaal 77 kilo goud. Binnen is het altijd een drukte van belang, overal zitten mensen te bidden. Afgezien van de Boeddhabeelden in het huidige hoofdgebouw vallen vooral het plafond en de vloer op.

Binnen vind ik nog een amusante Boeddha, waar Hans Brinker zijn vingers bij afgelikt zou hebben (foto helaas niet meer voorhanden). Het is me volstrekt onduidelijk waar dit gaatje voor moet dienen. Buiten zitten meisjes gereed om hun klassieke danstalenten te tonen.

Ik ben het met mijn vriend eens dat dit inderdaad een bijzondere tempel is, die duidelijk afwijkt van het normale type tempels. Ik vertel hem maar niet dat ik hier eerder ben geweest. Het moet jaren geleden zijn. Thuis ga ik op onderzoek, maar het lukt me niet in mijn artikelenarchief of in mijn fotoarchief een eerdere beschrijving te vinden. Dankzij de perfect functionerende zoekfunctie (hij zoekt door op het toetsenbord enter in te drukken) op de voorpagina van de website van onze vereniging, ontdek ik dat deze tempel onderdeel was van een excursie in 2007 naar een tentoonstelling van zandsculpturen.

Mijn gids heeft nog een andere tempel in petto. We rijden naar de Wat Saman Rattana Ram. Wat een verschil met de rustieke schoonheid van de vorige tempel. Dit is kennelijk een pretpark voor Chinese Boeddhisten. Een driekoppige olifant, een Boeddha in een vrolijke outfit, een veelarmige roze olifant, wassen beelden van befaamde monniken en een lotusvormig eiland, het kan niet op.

(Excuses, de foto’s van dit verslag zijn niet meer voorhanden)